اصطلاح مردم‌سالاری دینی را ظاهراً برای اولین‌بار آیت‌الله خامنه‌ای به‌كار برده‌اند و آن را وضع نموده‌اند. ما در كلام امام این اصطلاح را نداریم؛ هرچند در مبانی فكری و سیره‌ی عملی ایشان مضمون آن وجود داشته است. مردم‌سالاری دینی در واقع تبیین دیدگاه امام در باب مشروعیت و مقبولیت در نظام جمهوری اسلامی است. حتی می‌توان پیشینه‌ی تاریخی این بحث را به مشروطه‌ی مشروعه در سیره‌ی علمای صدر مشروطه رساند. البته آن‌ها خواستار جمهور اسلامی نبودند و در چارچوب نظام مشروطه‌ می‌اندیشیدند.

به هر حال وقتی می‌گوئیم مردم‌سالاری دینی، باید آن را از چند نوع نظام سیاسی مشابه جدا كنیم. یكی از خود نظام دموكراسی زیرا مردم‌سالاری در این‌جا معادل دموكراسی نیست. از سوی دیگر، مردم‌سالاری دینی، دموكراسی اسلامی هم نیست. بعضی‌ها فكر می‌كنند "مردم‌سالاری " معادل "دموكراسی " و "دینی " معادل "اسلامی " است؛ اما واقعیت این‌گونه نیست. زیرا وقتی می‌گوئیم دموكراسی، بار ارزشی مكاتب غربی را با خود دارد كه با آن‌چه در مردم‌سالاری دینی هست، متفاوت است. مردم‌سالاری دینی، حكومت اسلامی هم نیست و از آن جداست.

نوشته شده در تاریخ چهارشنبه 20 بهمن 1389    | توسط: نیلوفر آبی    |    |
نظرات()