خدا كند كه تو بیایی

خــــدا کـنـد تــو بـیـایـی و صـبـح سـر بــزنـد

                         کــه بی سـتـاره تـرین شب ، شب جدایی توست

بـیــا که دیــدن رویـت بـــهـشت موعود است

                         بـــهــشت ، آیـتـی از جـــلوه خــــدایی تـــــوست

 

انتـــظار در پـــس انتـــظار ؛ چـه روزگـــار درازی است روزگـــار اشـــک و انتـــظار. در کـوچه ، پـس کـوچه های بی قــــراری ، به امــیـد آمــدن تــو بـه ذکــــر شمار عــاشـقـی ام پــنـاه مــی آورم ، هــر دانــه را کــه می انـدازم ... الـلــــهـم عــجــــل لـــولـــیــک الـــفــرج  را اشــک بـــاران مـــــی ســـازم و تـــرانه آمـدنت را بــا آهـنگ حـزن آلـــود انتـــظار می سـرایم. بــــا مـن بـگو چـگـونه از رویــش یــاس هــا بــگویـم ، وقتی که نـــرگس چشمم در انتـــظار آمدنت سوسو می زند. یــا صـــاحـب الــــزمــان ، غـــروب های جمعه اشـک هایم را نا امید ساخته و چاه انتـــظار ، اشک های گونه هـایم را بی پـــاســـخ گذاشته است. بـیــا و زخم های دلواپسی مان را مــرهمی بـــاش عـــاشـقـانـه.  بیــا کـه روز آمــدنت ، روز شادی چـشـمـهای مـنـتـظـری است که عـــاشقانه    می گریند و به سوی تو بـــال و پر می گشایند.

نوشته شده در تاریخ جمعه 15 بهمن 1389    | توسط: نیلوفر آبی    |    |
نظرات()