در روایت می خوانیم كه رسول خدا می فرمایند:

((حُبّی وَ حُبﱡ اهل ِ بَیتی نافعٌ فی سَبعَةِ مَواطِنَ اَهوالـُهُنﱠعَضیمَة عِندَ الوَفاةِ وَ فِی القـَبرِ وَ عِندَ النـُشُور وَعِندَ الكِتابِ وَعِندِالحِسابِ وَعِندِالمِیزان ِ وَعِندِالصِراطِ)).(1)

یعنی محبت وعلاقه به من واهل بیت من، در هفت جای بسیار هولناك ،كارسارز و نجات بخش است:

1- هنگام مرگ وحضور فرشته مامور قبض روح .

2- درقبر وهنگام بازجویی دربرابر فرشتگان مسؤول برزخ.

3- هنگام زنده شدن مردگان در قیامت.

4- هنگام باز شدن كتاب عمل در برابر انسان در قیامت ویا زمانی كه نامه عمل هر

شخصی رابه دستش بدهند.

5- هنگام حساب وحضور دردادگاه عدل الهی.

6- هنگام سنجش افكار واعمالش با معیار حق والگوهای كه درآن روز است.

7- هنگام عبور از صراط وپلی كه بر روی دوزخ نهاده شده است.

نوشته شده در تاریخ یکشنبه 13 تیر 1389    | توسط: نیلوفر آبی    |    |
نظرات()